Mahallede düğün vardır. Düğün sahibi üç dört gün davet verir. Önce komşular, akrabalar, sonra delikanlılar ve gelin indiği gün de "güveyi kuyması"na ihtiyarlar davete okunur (çağırılır).
Mıstık Ağa bakar ki düğün sahibi kendini okumamış. Ya unutmuş, ya okuyacak kişiler onu bulamamışlar, ya da mahsus okunmamış.
Mıstık Ağa bu işe çok kızar ve elini kolunu sıvar. Başlar memleketin eşrafını bu düğüne davet etmeye. "Yarın çorbayı falan ağanın evinde içeceksiniz" diye önüne geleni düğün sahibi gibi okur.
Ertesi akşam düğün sahibi bakar ki davete herkes geliyor. Halbuki bir kısmını okumamıştır. Ev, dam davetlilerle dolar, taşar. "Selamünaleyküm" diyen gelir. Düğün sahibi şaşırır. "Bunu etse etse Mıstık Ağa etmiştir" diye düşünür. İyice telaşlanır, ne yapacağını bilemez.
Biraz sonra komşulardan tepsi tepsi börekler, bükmeler, hoşaflar, pekmezler gelmeğe başlar. Davet sahibi artık kurtulmuştur, rahatlamıştır.
Herkesi düğüne davet eden Mıstık Ağa gizlice komşulara tenbih edip bu tedariki düzdürmüştür. Böylece davet sahibine hem ders vermiş, hem sıkıştırmış, hem de onu sıkıntıdan kurtarmıştır.